Replika ostatniego muszkietu kapiszonowego kaliber .69 w eleganckim i mocnym łożu orzechowym. Długa na ponad metr lufa osadzona jest w wykonanym ręcznie i wykończonym oliwą łożu z jednego kawałka drewna orzechowego i utrzymywane jest trzpieniami oraz trzema zdejmowalnymi obejmami. Wewnątrz łoża, pod lufą znajduje się długi stempel do ubijania prochu i kuli - po nakręceniu szczotki może on także pełnić rolę wyciora.

Jest to wersja muszkietu zmodernizowanego w latach 1856-1859 - producent dbając o wierność oryginałowi umieścił także znaki rozpoznawcze Sił Zbrojnych USA na płytce bocznej, a także grawer jednego z dwóch producentów - Springfielda.
Wobec modelu podstawowego różni się zastosowaniem drabinkowej szczerbinki, której w związku z ówczesną taktyką strzelania piechoty (salwami na wprost) nie była stosowana.
Swoistym novum było także nadanie 3-bruzdowego gwintu o skoku 1x1660 mm - popularnego w produkowanych od ponad 100 lat strzelbach i karabinach myśliwskich (jak choćby słynnej Kentucky Rifle) - po raz pierwszy zastosowany w muszkiecie o tak potężnym kalibrze.

Jest to kopia jednego spośród 15 000 egzemplarzy, których jakość wykonania, a więc i osiągi były najwyższe - nadając lufie wspomniany wyżej gwint w rzeczywistości stworzono karabin o dość niespotykanym kalibrze. Nalezy także nadmienić, iż spośród tej liczby kilku tysiącom wymieniono lufy na krótsze o 9 cali, a ok. 10 000 takich karabinów wyposażono w szczebelkową (drabinkową) szczerbinkę o zakresie od 100 do 900 jardów.

Ciężki kurek wpółodciągnięty zapewnia bezpieczeństwo podczas przemieszczania się z załadowaną bronią - niemożliwe jest jego spuszczenie bez uszkadzania mechanizmu. Dopiero pełne odciągnięcie kurka uruchamia spust.

Długa, obustronnie symetryczna kolba zapewnia bezpieczeństwo oczu i uszu podczas strzelania w prawidłowej postawie. Kolba zakończona jest ciężką, metalową stopką umożliwiającą wykorzystanie jej podczas walki wręcz.

Środkowa obejma mocująca lufę do łoża posiada zaczepkę pasa nośnego ("bączek"), zaś druga znajduje się przy osłonie spustu (kabłąku) - dokładnie tak, jak w pierwowzorze.

Replika jednego z ostatnich muszkietów przyjmowanych do uzbrojenia jeszcze w połowie XIX wieku - mod. 1842. Wyprodukowanych zostało niemal 300 000 szt, które w następnych latach zostały poddawane licznym zmianom i modernizacjom, efektem czego było powstanie Karabinu kapiszonowego mod. 1842, a potem już modelu 1855 strzelającego pociskiem minie 0.58 cala.

Na zakup tej broni NIE JEST wymagane ZEZWOLENIE zgodnie ze znowelizowaną ustawą z dnia 1 stycznia 2004 r. zezwalającą na posiadanie replik broni wykonanych przed 1850 r.

Dane techniczne:
Kaliber: .69
Lufa gwintowana
Długość lufy: 1065 mm
Długość całkowita: 1468 mm
Waga: 4,8 kg
Typ zamka: kapiszonowy
Przyrządy celownicze: muszka i szczebinka 100 - 900 jadrów
Producent: Armi Chiappa, Włochy

Muszkiet mod. 1842 to broń historyczna - z jednej strony ostatni model muszkietu na kaliber 0.69 cala (17,53 mm) i zarazem pierwsza seryjnie produkowana broń równolegle w dwóch zakładach rusznikarskich: Springfield Armories (172 tyś. sztuk) i w Harpers Ferry (103 tyś. sztuk) z, co ciekawe, wzajemnie wymiennymi wszystkimi częściami. W latach 1844 - 1855 z obu, można powiedzieć, fabryk wyszło ponad ćwierć miliona muszkietów, które trafiły zarówno do regularnej armii, jak i lokalnych milicji. Muszkiety te stanowiły duży odsetek rodzimego podstawowego uzbrojenia strzeleckiego obu stron wojny secesyjnej.
W trakcie użytkowania ok. 15 000 z nich przerobiono na karabiny (z lufą gwintowaną, a w kilku tysiącach przypadków 33-calową, zamiast 42-calowej) ok. 10 000 dodano szczerbinkę drabinkową z nastawami od 100 do 900 jardów.
Mod. 1842 traktowany jako wzór został następnie zmodernizowany i w kalibrze 0.58 cala (14,73 mm) z gwintowaną lufą długości 40 cali trafił do uzbrojenia jako Karabin kapiszonowy mod.1855.